Maar nu? Nu hoor ik in ‘Ain’t No Grave’ een nog oudere man die vol kracht, levenslust en zekerheid verkondigt dat zelfs het graf hem niet kan tegen houden als het er straks op aan komt. De dood is maar tijdelijk, een overwonnen vijand. Pa en Ma ziet ie terug. Jezus komt ie halverwege de hemel vanzelf wel tegen. En als aardsengel Gabriel maar niet denkt dat ie op zijn trompet mag blazen voordat Johnny wat van zich heeft laten horen…

‘Ain’t No Grave’ blijkt een traditional te zijn. Via twitter kwam ik razendsnel achter een veel oudere uitvoering van dit nummer. Mooi, maar net iets te blij naar mijn zin. De rauwe klanken van de breekbare Cash, de subtiele tokkelende gitaar, de droge beat en de prachtige bijklanken (beetje spannende western-achtige kerkklok) zijn tot een waanzinnig geheel geproduceerd en maken dat ik enorm uitkijk naar het album dat een dezer dagen gaat verschijnen.

“Dood, waar is je overwinning? Dood, waar is je angel?”(1 Kor. 15:55)

De nieuwe show ‘Laagland’ gaat over liedjes waarbij je het gevoel hebt dat je thuiskomt. En gisteravond kwam ik weer even thuis. Ricky begon met ‘Washing of the water’ van Peter Gabriel. Prachtig nummer, met schitterende tekst dat geschreven leek voor een zangeres in plaats van een zanger. Opeens kwam het hele album weer bij me boven en vooral het prachtige duet met Sinead o’Connor ‘The blood of Eden’.

Het verhaal begon… Nederlandse boten vol slaven die de oceaan over gingen. Slavernij in de VS waarbij zich langzaam een muziekstijl ontwikkelde die de basis zou leggen voor de hedendaagse popmuziek. Indrukwekkend om de rauwe gezangen van hardwerkende mannen onder de brandende zon te horen. David Bowie, één van mij muzikale helden werd terecht door Leo geëerd, natuurlijk weer via een omweg. Schlagers, tulpen, Kraftwerk, de experimentele a-notale muziek uit Berlijn, de geschiedenis van deze stad en vervolgens het prachtige Heroes van Bowie geïnspireerd op het vallen van de muur.

De hele show spookte de naam van Lenny Kravitz door mijn kop. Zijn album Let Love Rule zal voor mij altijd een thuiskom-album zijn en blijven. Als 16 jarige jongen was dat het album dat voor mij de deuren van de muzikale wereld die ik zou gaan ontdekken wagenwijd open zette. Terwijl ik lichtelijk angstig, maar ook nieuwsgierig was geworden door de Moria boekjes waarin achter elke track de duivel werd gezocht en gevonden zong deze man ‘I built this garden for us’ en ‘Rosemary’. Deze teksten kwamen rechtstreeks uit de Bijbel, dus wat nou duivel?! Later hoorde ik Larry Norman zingen ‘Why should the devil have all the good music?’ en zo was het maar net! Kravitz bracht me door zijn concert in Vredenburg bij The Beatles, John Lennon, Led Zeppelin, CCR, CSN&Y en heel veel andere oudjes. Ik ben onze oude buurman met zijn enorme platencollectie nog steeds dankbaar voor vele uren luister- en casettebandjesopneemplezier. Een wereld ging voor me open!

Maar goed, de show ging door en ja hoor, daar was Radiohead. Joke en ik zaten de hele avond al te genieten, maar nu wist ik zeker dat één van ons nog meer zou gaan genieten. Het prachtige ‘Paranoid Android’ werd geplaatst in Italië waar op het juiste moment de juiste muziek door de autoradiospeakers knalde en alles opeens leek te kloppen. Ik zag mezelf met Joke en onze twee kinderen in de auto weer langs het Gardameer rijden afgelopen zomer. Ne een lange donkere tunnel knalde op het moment dat we deze tunnel uitreden U2’s ‘Magnificent’ door mijn speakers: felle zon, groene bergen, blauwe lucht en witte wolken. God liet zijn bestaan weer eens duidelijk blijken, Magnificent!

Hoewel ik het leukste beroep van de wereld heb, gaf deze avond me het gevoel dat ik het helemaal anders wilde gaan doen. De loterij winnen ofzo, heel veel CD’s en LP’s kopen en veel meer muziek luisteren… Voorlopig heb ik weer genoeg namen van artiesten opgeschreven om te gaan zoeken en luisteren. Op zolder staan dozen bijna vergeten muziek. Ik kan wel weer even vooruit… Wat kost een 1TB Harddisk tegenwoordig eigenlijk?

Als je kans ziet om kaartjes te kopen voor ‘Laagland’, aarzel niet! Doen!
(Dit stuk is geschreven in een NS Sprinter met Peter Gabriel, Radiohead en Ricky Koole op de oordopjes.)

Website laagland

Zondag was het dubbelfeest. Op deze dag des Heren bleven we lekker thuis om zoveel mogelijk van de sneeuw en elkaar te genieten. ’s-Ochtends probeerde ik samen met Bart een sneeuwpop te maken, maar helaas… de sneeuw was te koud en plakte niet. Er zat maar één ding op en dat was zoveel mogelijk sneeuwballen kapot maken. AUW!

Goed. We waren binnen, we brachten de jassen bij de garderobe en we gingen de zaal in. We bestelden nog even een appelsap en toen kon het beginnen! Daar kwam Dirk! En ja hoor… Natuurlijk met een geel shirt en een groene broek. Gekke Dirk. Bart kende niet heel veel liedjes, wij hebben namelijk de wat oudere CD’s, maar sommige nummers waren gelukkig wel bekend, voornamelijk die van TV. De sensatie was er bij Bart niet minder om. In tegendeel; ademloos staarde hij naar het podium en af en toe gingen zelfs de handjes op elkaar en werd er in de rondte gedraaid…

Na afloop van het concert kreeg Bart een handje van Dirk en een mooie kaart met handtekening. Die kaart ligt nu waarschijnlijk onder zijn kussen in bed. De kaart moest namelijk mee naar boven net.

Voor geregistreerde flickr vrienden zijn hier nog wat meer foto’s

En om kwart over vijf was het dan zover. Er werd behoorlijk hard op de deur en het raam geklopt! Spanning, sensatie. Er ging een hand pepernoten door de gang en we besloten maar eens te gaan kijken wat er nou aan de hand was… Zwarte Piet! En hij had kado’s voor de deur gezet. “Wat gebeurt er allemaal?” dacht Bart:

Snel naar binnen met de zakken! Er zaten kadootjes in voor iedereen, maar voor Bart en fien wel twee hele grote! Eenmaal uitgepakt bleek Bart een ontzettend kick houten trein te hebben, wel 81-delig! En Fien kreeg een mooi poppenhuis. Iets minder-delig, maar wel G-R-O-O-T! Het bleef nog lang onrustig in huize Kaas die zaterdag. en zondag…

Voor geregistreerde Flickr vrienden, hier meer foto’s.

Toen we zeker wisten dat de Sint in Schiedam was aangekomen wisten we ook zeker dat hij Woerden op tijd moest gaan halen. We stapten dus snel op de fiets. Fien brachten we bij opa en oma Kaas en met zijn drieën vertrokken we naar de haven van Woerden. We waren ruim op tijd, dus we hadden een perfecte plek aan de Emmakade. Maar wat was dat nou?! Hing daar nou een Piet aan de Rozenbrug? Ja hoor, het was luie Piet. Die was daar gewoon in slaap gevallen! We zongen uit volle borst en met hulp van de brandweer kregen we Piet met zijn allen wakker en weer veilig op de grond. Niet veel later kwam Sinterklaas aan. Hij werd ontvangen door Loes Ypma die de burgemeester mocht vervangen. Het verhaal gaat dat de echte burgervader al zo lang spoorloos is, dat hij inmiddels een lange witte baard heeft… Loes beleefde haar finest hour (hier droomt ze misschien al jaren van) en ontving de Sint alsof ze nooit anders doet.

De Sint kwam aan wal, wij gaven onze kleurplaten (ik had er zelf ook één gemaakt) aan de Piet die bij Amerigo stond, ontvingen veel pepernoten en de rest is geschiedenis. Er werd door de Sint en zijn gevolg een rondrit gemaakt door de binnenstad van Woerden en wij zwaaiden nog even naar hem in de Voorstraat. We waren op weg naar het plein, naar Breuren. Daar werd nog even geborreld. Terug bij opa en oma aten we poffertjes en eenmaal thuis aangekomen waren we zo moe dat er nog net een liedje af kon bij de open haard om vervolgens de schoen te zetten. We gingen lekker slapen. Moe, maar voldaan…

Bekijk hier de foto’s van deze leuke dag!

Voor wijndrinker Joke was het een leuke dag, maar voor een fijnproever als ik was het een ab-so-lu-te topdag! Naast rondleidingen, verhalen en een film over de brouwerij en het klooster werden er namelijk ook wat heerlijke biertjes geproefd. De Dubbel, Tripel, Quadrupel en Bock waren geen onbekenden voor me. Blond, Isid’or en de Witte Trapist waren dat wel. Vergezeld door heerlijke hapjes gingen we voldaan de bus weer in om 17.30 uur. In de file konden we terugkijken op een smakelijke dag vol interessante gesprekken die je in een kroeg wat minder makkelijk voert dan in een klooster…

Gezellig is wel een mooi nederlands woord om de dag van gisteren mee te beschrijven. Wandelen in Oranjewoud, lekker borrelen, spelen en dansen met pake, goed eten! Om half zeven ’s-avonds vertrokken we weer naar Woerden. Net voorbij Joure viel het spul in slaap en eenmaal thuis sliepen ze direct verder in hun eigen bedjes… Een mooi weekend was weer voorbij.

Daar was dan eindelijk de bioscoop. De spanning steeg. Er werd nog even gepoept en geplast en toen begon het. Het licht was nog aan en Bart zat lekker op een stoel naast me. Nog wel. Toen het licht uitging wist Bart niet hoe SNEL hij bij me op schoot moest kruipen… De voorstukjes van de nieuwe films waren wat eng, maar de film Up beviel Bart uitstekend. De boze meneer was lief, het hondje ook en het jongetje en de vogel waren leuk. Bij de donkere momenten in de film werd uit de zenuwen wat veel popcorn naar binnen gewerkt, maar verder was alles prima en mooi.

Helaas, hoewel ik dit aanvankelijk toejuichte, was er een pauze. Bart wilde met geen mogelijkheid aan het tweede deel beginnen. Nog een keer die spanning, weer die duisternis, het werd hem allemaal even te veel. Ok, we gingen dus naar huis. Met de bus en de trein. Eenmaal in Woerden aangekomen fietsten we nog even naar de stad en daar dronken we wat.

Het was een leuke dag. En die tweede helft ga ik zsm zeker nog even bekijken, wat een top eerste helft heeft Up!