Het voorprogramma laten we maar even voor wat het was, maar Jónsi heeft me vijf kwartier lang ademloos naar een podium laten staren. Er zijn van die momenten dat je opeens beseft hoe mooi het leven is en gisteravond was weer zo’n moment; Jónsi (en ook Sigur Rós) laat je even alles vergeten en neemt je mee in een sprookjeswereld waar je eigenlijk niet meer uit wil stappen. Wat dat betreft is vijf kwartier misschien wat kort. Maar de intensiteit waarmee alles bij me binnen kwam zorgde desondanks voor een voldaan gevoel toen ik om 22:30 uur weer buiten was en over het armoedige Leidseplein richting station liep.

De mooiste muziek en de meest prachtige animaties vulden gisteravond de poptempel en ik mocht daar bij zijn! Eigenlijk zou iedereen die geld heeft verloren aan de Icesave bank Jónsi een keer moeten zien…

jónsi – sinking friendships (live) from Jónsi on Vimeo.

Maar nu? Nu hoor ik in ‘Ain’t No Grave’ een nog oudere man die vol kracht, levenslust en zekerheid verkondigt dat zelfs het graf hem niet kan tegen houden als het er straks op aan komt. De dood is maar tijdelijk, een overwonnen vijand. Pa en Ma ziet ie terug. Jezus komt ie halverwege de hemel vanzelf wel tegen. En als aardsengel Gabriel maar niet denkt dat ie op zijn trompet mag blazen voordat Johnny wat van zich heeft laten horen…

‘Ain’t No Grave’ blijkt een traditional te zijn. Via twitter kwam ik razendsnel achter een veel oudere uitvoering van dit nummer. Mooi, maar net iets te blij naar mijn zin. De rauwe klanken van de breekbare Cash, de subtiele tokkelende gitaar, de droge beat en de prachtige bijklanken (beetje spannende western-achtige kerkklok) zijn tot een waanzinnig geheel geproduceerd en maken dat ik enorm uitkijk naar het album dat een dezer dagen gaat verschijnen.

“Dood, waar is je overwinning? Dood, waar is je angel?”(1 Kor. 15:55)

De nieuwe show ‘Laagland’ gaat over liedjes waarbij je het gevoel hebt dat je thuiskomt. En gisteravond kwam ik weer even thuis. Ricky begon met ‘Washing of the water’ van Peter Gabriel. Prachtig nummer, met schitterende tekst dat geschreven leek voor een zangeres in plaats van een zanger. Opeens kwam het hele album weer bij me boven en vooral het prachtige duet met Sinead o’Connor ‘The blood of Eden’.

Het verhaal begon… Nederlandse boten vol slaven die de oceaan over gingen. Slavernij in de VS waarbij zich langzaam een muziekstijl ontwikkelde die de basis zou leggen voor de hedendaagse popmuziek. Indrukwekkend om de rauwe gezangen van hardwerkende mannen onder de brandende zon te horen. David Bowie, één van mij muzikale helden werd terecht door Leo geëerd, natuurlijk weer via een omweg. Schlagers, tulpen, Kraftwerk, de experimentele a-notale muziek uit Berlijn, de geschiedenis van deze stad en vervolgens het prachtige Heroes van Bowie geïnspireerd op het vallen van de muur.

De hele show spookte de naam van Lenny Kravitz door mijn kop. Zijn album Let Love Rule zal voor mij altijd een thuiskom-album zijn en blijven. Als 16 jarige jongen was dat het album dat voor mij de deuren van de muzikale wereld die ik zou gaan ontdekken wagenwijd open zette. Terwijl ik lichtelijk angstig, maar ook nieuwsgierig was geworden door de Moria boekjes waarin achter elke track de duivel werd gezocht en gevonden zong deze man ‘I built this garden for us’ en ‘Rosemary’. Deze teksten kwamen rechtstreeks uit de Bijbel, dus wat nou duivel?! Later hoorde ik Larry Norman zingen ‘Why should the devil have all the good music?’ en zo was het maar net! Kravitz bracht me door zijn concert in Vredenburg bij The Beatles, John Lennon, Led Zeppelin, CCR, CSN&Y en heel veel andere oudjes. Ik ben onze oude buurman met zijn enorme platencollectie nog steeds dankbaar voor vele uren luister- en casettebandjesopneemplezier. Een wereld ging voor me open!

Maar goed, de show ging door en ja hoor, daar was Radiohead. Joke en ik zaten de hele avond al te genieten, maar nu wist ik zeker dat één van ons nog meer zou gaan genieten. Het prachtige ‘Paranoid Android’ werd geplaatst in Italië waar op het juiste moment de juiste muziek door de autoradiospeakers knalde en alles opeens leek te kloppen. Ik zag mezelf met Joke en onze twee kinderen in de auto weer langs het Gardameer rijden afgelopen zomer. Ne een lange donkere tunnel knalde op het moment dat we deze tunnel uitreden U2’s ‘Magnificent’ door mijn speakers: felle zon, groene bergen, blauwe lucht en witte wolken. God liet zijn bestaan weer eens duidelijk blijken, Magnificent!

Hoewel ik het leukste beroep van de wereld heb, gaf deze avond me het gevoel dat ik het helemaal anders wilde gaan doen. De loterij winnen ofzo, heel veel CD’s en LP’s kopen en veel meer muziek luisteren… Voorlopig heb ik weer genoeg namen van artiesten opgeschreven om te gaan zoeken en luisteren. Op zolder staan dozen bijna vergeten muziek. Ik kan wel weer even vooruit… Wat kost een 1TB Harddisk tegenwoordig eigenlijk?

Als je kans ziet om kaartjes te kopen voor ‘Laagland’, aarzel niet! Doen!
(Dit stuk is geschreven in een NS Sprinter met Peter Gabriel, Radiohead en Ricky Koole op de oordopjes.)

Website laagland

Goed. We waren binnen, we brachten de jassen bij de garderobe en we gingen de zaal in. We bestelden nog even een appelsap en toen kon het beginnen! Daar kwam Dirk! En ja hoor… Natuurlijk met een geel shirt en een groene broek. Gekke Dirk. Bart kende niet heel veel liedjes, wij hebben namelijk de wat oudere CD’s, maar sommige nummers waren gelukkig wel bekend, voornamelijk die van TV. De sensatie was er bij Bart niet minder om. In tegendeel; ademloos staarde hij naar het podium en af en toe gingen zelfs de handjes op elkaar en werd er in de rondte gedraaid…

Na afloop van het concert kreeg Bart een handje van Dirk en een mooie kaart met handtekening. Die kaart ligt nu waarschijnlijk onder zijn kussen in bed. De kaart moest namelijk mee naar boven net.

Voor geregistreerde flickr vrienden zijn hier nog wat meer foto’s

Twee jaar geleden verscheen echter de prachtige film Into the Wild met de al even mooie soundtrack van Eddie Vedder. Hierdoor werd ik toch wel erg nieuwsgierig toen ik hoorde dat er een nieuw album aan zat te komen. De release van hun single Supersonic zette de toon; lekker, strak, maar vooral GOED! Ik was aangenaam verrast. Op het album bleken gelukkig nog veel meer mooie nummers te staan zoals het prachtige Just Breathe. Hierop hoor je Vedder op zijn mooist; a-la Into the wild. Het album gaat heen en weer tussen snoeihard strak en melodieuze poppy nummers. Voor mij is Pearl Jam terug van weggeweest, rockt  Backspacer de pan uit en gaat die nog vaak gedraaid worden.

Schaal 1 op 10? Een goede 8.5!

O ja, het nummer Speed of Sound is ook veel beter dan de gelijknamige tranentrekker van Coldplay