Het voorprogramma laten we maar even voor wat het was, maar Jónsi heeft me vijf kwartier lang ademloos naar een podium laten staren. Er zijn van die momenten dat je opeens beseft hoe mooi het leven is en gisteravond was weer zo’n moment; Jónsi (en ook Sigur Rós) laat je even alles vergeten en neemt je mee in een sprookjeswereld waar je eigenlijk niet meer uit wil stappen. Wat dat betreft is vijf kwartier misschien wat kort. Maar de intensiteit waarmee alles bij me binnen kwam zorgde desondanks voor een voldaan gevoel toen ik om 22:30 uur weer buiten was en over het armoedige Leidseplein richting station liep.

De mooiste muziek en de meest prachtige animaties vulden gisteravond de poptempel en ik mocht daar bij zijn! Eigenlijk zou iedereen die geld heeft verloren aan de Icesave bank Jónsi een keer moeten zien…

jónsi – sinking friendships (live) from Jónsi on Vimeo.

De nieuwe show ‘Laagland’ gaat over liedjes waarbij je het gevoel hebt dat je thuiskomt. En gisteravond kwam ik weer even thuis. Ricky begon met ‘Washing of the water’ van Peter Gabriel. Prachtig nummer, met schitterende tekst dat geschreven leek voor een zangeres in plaats van een zanger. Opeens kwam het hele album weer bij me boven en vooral het prachtige duet met Sinead o’Connor ‘The blood of Eden’.

Het verhaal begon… Nederlandse boten vol slaven die de oceaan over gingen. Slavernij in de VS waarbij zich langzaam een muziekstijl ontwikkelde die de basis zou leggen voor de hedendaagse popmuziek. Indrukwekkend om de rauwe gezangen van hardwerkende mannen onder de brandende zon te horen. David Bowie, één van mij muzikale helden werd terecht door Leo geëerd, natuurlijk weer via een omweg. Schlagers, tulpen, Kraftwerk, de experimentele a-notale muziek uit Berlijn, de geschiedenis van deze stad en vervolgens het prachtige Heroes van Bowie geïnspireerd op het vallen van de muur.

De hele show spookte de naam van Lenny Kravitz door mijn kop. Zijn album Let Love Rule zal voor mij altijd een thuiskom-album zijn en blijven. Als 16 jarige jongen was dat het album dat voor mij de deuren van de muzikale wereld die ik zou gaan ontdekken wagenwijd open zette. Terwijl ik lichtelijk angstig, maar ook nieuwsgierig was geworden door de Moria boekjes waarin achter elke track de duivel werd gezocht en gevonden zong deze man ‘I built this garden for us’ en ‘Rosemary’. Deze teksten kwamen rechtstreeks uit de Bijbel, dus wat nou duivel?! Later hoorde ik Larry Norman zingen ‘Why should the devil have all the good music?’ en zo was het maar net! Kravitz bracht me door zijn concert in Vredenburg bij The Beatles, John Lennon, Led Zeppelin, CCR, CSN&Y en heel veel andere oudjes. Ik ben onze oude buurman met zijn enorme platencollectie nog steeds dankbaar voor vele uren luister- en casettebandjesopneemplezier. Een wereld ging voor me open!

Maar goed, de show ging door en ja hoor, daar was Radiohead. Joke en ik zaten de hele avond al te genieten, maar nu wist ik zeker dat één van ons nog meer zou gaan genieten. Het prachtige ‘Paranoid Android’ werd geplaatst in Italië waar op het juiste moment de juiste muziek door de autoradiospeakers knalde en alles opeens leek te kloppen. Ik zag mezelf met Joke en onze twee kinderen in de auto weer langs het Gardameer rijden afgelopen zomer. Ne een lange donkere tunnel knalde op het moment dat we deze tunnel uitreden U2’s ‘Magnificent’ door mijn speakers: felle zon, groene bergen, blauwe lucht en witte wolken. God liet zijn bestaan weer eens duidelijk blijken, Magnificent!

Hoewel ik het leukste beroep van de wereld heb, gaf deze avond me het gevoel dat ik het helemaal anders wilde gaan doen. De loterij winnen ofzo, heel veel CD’s en LP’s kopen en veel meer muziek luisteren… Voorlopig heb ik weer genoeg namen van artiesten opgeschreven om te gaan zoeken en luisteren. Op zolder staan dozen bijna vergeten muziek. Ik kan wel weer even vooruit… Wat kost een 1TB Harddisk tegenwoordig eigenlijk?

Als je kans ziet om kaartjes te kopen voor ‘Laagland’, aarzel niet! Doen!
(Dit stuk is geschreven in een NS Sprinter met Peter Gabriel, Radiohead en Ricky Koole op de oordopjes.)

Website laagland

Voor wijndrinker Joke was het een leuke dag, maar voor een fijnproever als ik was het een ab-so-lu-te topdag! Naast rondleidingen, verhalen en een film over de brouwerij en het klooster werden er namelijk ook wat heerlijke biertjes geproefd. De Dubbel, Tripel, Quadrupel en Bock waren geen onbekenden voor me. Blond, Isid’or en de Witte Trapist waren dat wel. Vergezeld door heerlijke hapjes gingen we voldaan de bus weer in om 17.30 uur. In de file konden we terugkijken op een smakelijke dag vol interessante gesprekken die je in een kroeg wat minder makkelijk voert dan in een klooster…

Daar was dan eindelijk de bioscoop. De spanning steeg. Er werd nog even gepoept en geplast en toen begon het. Het licht was nog aan en Bart zat lekker op een stoel naast me. Nog wel. Toen het licht uitging wist Bart niet hoe SNEL hij bij me op schoot moest kruipen… De voorstukjes van de nieuwe films waren wat eng, maar de film Up beviel Bart uitstekend. De boze meneer was lief, het hondje ook en het jongetje en de vogel waren leuk. Bij de donkere momenten in de film werd uit de zenuwen wat veel popcorn naar binnen gewerkt, maar verder was alles prima en mooi.

Helaas, hoewel ik dit aanvankelijk toejuichte, was er een pauze. Bart wilde met geen mogelijkheid aan het tweede deel beginnen. Nog een keer die spanning, weer die duisternis, het werd hem allemaal even te veel. Ok, we gingen dus naar huis. Met de bus en de trein. Eenmaal in Woerden aangekomen fietsten we nog even naar de stad en daar dronken we wat.

Het was een leuke dag. En die tweede helft ga ik zsm zeker nog even bekijken, wat een top eerste helft heeft Up!

Twee jaar geleden verscheen echter de prachtige film Into the Wild met de al even mooie soundtrack van Eddie Vedder. Hierdoor werd ik toch wel erg nieuwsgierig toen ik hoorde dat er een nieuw album aan zat te komen. De release van hun single Supersonic zette de toon; lekker, strak, maar vooral GOED! Ik was aangenaam verrast. Op het album bleken gelukkig nog veel meer mooie nummers te staan zoals het prachtige Just Breathe. Hierop hoor je Vedder op zijn mooist; a-la Into the wild. Het album gaat heen en weer tussen snoeihard strak en melodieuze poppy nummers. Voor mij is Pearl Jam terug van weggeweest, rockt  Backspacer de pan uit en gaat die nog vaak gedraaid worden.

Schaal 1 op 10? Een goede 8.5!

O ja, het nummer Speed of Sound is ook veel beter dan de gelijknamige tranentrekker van Coldplay